guess who’s back

14 05 2008

Αναγνώστη της οδοντοφρένειας αν νομίζεις πως οι συντάκτες της σε εγκατέλειψαν κάνεις μεγάλο λάθος. Απλά είχαμε πάει λίγο από Μύκονο ώστε να χαλαρώσουμε στο νησί των ανέμων πριν σκάσουνε μύτη οι ορδές των δαπιτοπασπιτών και μας χαλάσουν την ηρεμία. Εκεί που απολαμβάναμε ένα »cosmopolitan» στην παραλία της Ψαρρούς ξαφνικά η θάλασσα φούντωσε και ο ουρανός έγινε μαύρος. Από τον βυθό αναδύθηκε ένα άγκιστρο Ackers που μας έδειχνε το δρόμο για τη Θεσσαλονίκη. Είχαμε ξεχάσει πως έφτανε η 4η επέτειος της αποφράδας εκείνης μέρας που ο Χανανία έφυγε από κοντά μας! Τρέξαμε κατευθείαν στο λιμάνι και αφου πληροφορηθήκαμε πως λόγω της απεργίας των βενζινοπωλών το πλοίο δεν θα ξεκινούσε, κωπηλατήσαμε μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Στην οδοντιατρική το κλίμα ήταν πολύ βαρύ. Οι καθηγητές της Κινητής της Ορθοδοντικής και της Γναθοχειρουργικής ήταν τόσο συγκλονισμένοι που δεν μπόρεσαν καν να εκτελέσουν τα διδακτικά τους καθήκοντα. Η σημαία στη σχολή κυμάτιζε μεσίστια, ενώ στο Μανδαλίδειο τα μαυροφορεμένα ΔΕΠ της σχολής τελούσαν τρισάγιο, πρωτοστατούντος του μητροπολίτη ΑΝΘΙΜΟΥ. Ο κος Καφαντάρης ύμνισε το τεράστιο έργο του μακαρίτη Χανανία Αζαρία και τότε ακόμα και τα τσιμέντα ράγισαν από συγκίνηση…

Ο Χανανία δεν πέθανε. Θα ζει για πάντα στις καρδιές μας. Θα τον βλέπουμε στη χειρολαβή όταν τροχιζουμε, θα φαίνεται στο κάτοπτρο όταν εξετάζουμε κάποιο στόμα, θα μας κρατάει τη σιελαντλία και την παρειά με στοργή. Ας είναι ελαφρύ σαν πούπουλο το χώμα που τον σκεπάζει. Αντίο καλέ μας δάσκαλε.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Advertisements